Τουρκία- Κύπρος-Ελλάδα...η προοπτική του "από τα κάτω"

  Με αφορμή το χτύπημα της οικονομικής κρίσης στην γείτονα Κύπρο, η συζήτηση γύρω από την διαχείριση των οικονομικών πόρων αλλά και των "εθνικών ζητημάτων" που ανάγονται σε αυτούς, ολοένα και φουντώνει, τόσο στους στενούς κύκλους των υψηλά ιστάμενων πολιτικοοικονομικών παραγοντίσκων, όσο και στους ευρύτερους κύκλους των διανοούμενων, εργαζόμενων και αγωνιζόμενων κομματιών.

  Η συζήτηση αυτή δεν γίνεται να μην ενέχει, είτε "κατά λάθος" είτε εξ'επίτηδες, λέξεις και φράσεις κλειδιά όπως "διάσωση", "θυσίες", "αξιοποίηση", "ανάπτυξη", "κατοχή", "κυριαρχία" και -φυσικά- "απειλή".Με μία στοιχειώδη αναγωγή των λέξεων αυτών στην κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα του σήμερα αλλά και του τρόπου με τον οποίο σχολιάζεται στα mainstream ΜΜΕ, η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται είναι προφανής και φυσικά επιδιώκει όχι μόνο στην νομιμοποίηση των πρακτικών που εφαρμόζουν οι "από πάνω" εδώ και τουλάχιστον μία τριετία, αλλά και στην διαιώνιση μιας δεοντολογίας φόβου και -τουλάχιστον- αναξιοπιστίας απέναντι στον "άλλο"..Κατά αυτό τον τρόπο, ο μέσος θεατής,ακροατής ή έστω ελαφρά εμπλεκόμενος με τα "πολιτικά", μετατρέπεται σε έναν φορέα της επίσημης κρατικής κατασταλτικής προπαγάνδας απέναντι στα λογικά ερωτήματα του "πως", "γιατί" και "ποιός" είναι σε θέση να μας βγάλει από την κρίση.

  Παρ΄όλη όμως την εναγώνια προσπάθεια των "από πάνω" να εγκλωβίσουν την συζήτηση αυτή στα στενά πλαίσια των τραπεζικών ανακεφαλαιοποιήσεων, των καταθετικών κουρεμάτων και του λαϊκιστικού εθνικισμού, η πείρα της συλλογικής διεκδίκησης, η μνήμη της ασύστολης καταστολής και η μαχητική έμπνευση ολοένα και μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνίας στενεύει τα περιθώρια εύρεσης καταφυγίου στην "λαϊκή νομιμοποίηση".τους.Πόσο μάλλον όταν τα κοινωνικά αυτά στρώματα δεν αυτοπροσδιορίζονται πλέον με βάση την στενή ατομική τους κοινωνική ταυτότητα, αλλά την θέση που κατέχουν στην διαδικασία παραγωγής του κέρδους που παράγεται για χάρη τους, με άλλα λόγια, την ταξική τους ταυτότητα.

  Χάρη σε αυτήν την ουσιαστική μεταβολή, το ζήτημα της προοπτικής του "από τα κάτω" εισάγεται πιο επιτακτικά από ποτέ, βάζοντας σαν κοινή προμετωπίδα τις κοινές εμπειρίες όλων αυτών που εδώ και τόσα χρόνια βιώνουν την βία της περικοπής των μισθών και των συντάξεων τους, τον εξευτελισμό της στέρησης πρόσβασης στην υγεία και την παιδεία, τον παραλογισμό της κρατικής καταστολής απέναντι στην διεκδίκηση των αδιαμφισβήτητων δικαιωμάτων και ελευθεριών τους...Και φυσικά, "όλοι αυτοί" δεν βρίσκονται μόνο πίσω από τα σιδερένια κιγκλιδώματα του Έβρου που γράφουν "Ελλάδα", καθώς η θέση μέσα στην παραγωγή δεν έχει ούτε χρώματα, ούτε φυλές, ούτε εθνικότητα ενώ επιπλέον, όσο ιμπεριαλιστικά είναι τα κέρδη τους, άλλο τόσο διεθνιστικές είναι οι ζωές μας.

  Έχοντας λοιπόν ως βάση της συζήτησης για την προοπτική του "από τα κάτω" την ταξική ταυτότητα, προκύπτει το καίριο ζήτημα των απαντήσεων και των λύσεων που μπορεί να δώσει ένα τέτοιο κίνημα τόσο απέναντι στην "προαιώνια εχθρότητα" 2 εθνών κρατών και ενός μήλου της Έριδος ανάμεσα τους, όσο και απέναντι στην κρίση, υπαρκτή η ενδεχόμενη, όλων των παραπάνω εμπλεκόμενων.Η συνειδητοποίηση των ιλιγγιωδών ποσών που κυριολεκτικά ποντάρονται στην ρουλέτα του εθνικιστικού μίσους, η αναγνώριση των τερατωδών ποσών που τζογάρονται σε ομόλογα, καταθέσεις και πρόσωπα φαντάσματα καθώς και η τρομακτική κατανόηση της στυγνής επιλογής των "από πάνω" για σταθερή και αμετανόητη επένδυση σε εταιρικές-ιδιωτικές ή μη-, κρατικές και οποιασδήποτε άλλης μορφής "φούσκες", είναι αρκετά για να ωθήσουν ένα ταξικό εργατικό κίνημα να μην πεί απλώς "basta!", αλλά θρασύτατα και προκλητικά να διεκδικήσει τον έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας αλλά και του κέρδους που παράγεται από αυτήν.

  Η απάντηση του ουσιαστικού εργατικού ελέγχου επιλύει σχεδόν αυτόματα κάθε είδους εθνικιστική πλάνη που επιχειρεί να διασπάσει το κίνημα των "από τα κάτω", ενώ επιπλέον διασφαλίζει πως η οικονομική κρίση, και οποιαδήποτε άλλη κρίση κληθούν να εφεύρουν προκειμένου να διατηρήσουν φουσκώμένες τις τσέπες και τις κοιλιές τους, δεν θα βρεί καταφύγιο αποπληρωμής ούτε στους μισθούς,ούτε στις συντάξεις, ούτε στο αδιαμφισβήτητο δικαίωμα μας στην εκπαίδευση και την υγεία, αλλά αντιθέτως θα την "πληρώσουν" όλοι αυτοί που οδήγησαν την εγκαθίδρυση του ΔΝΤ στην Τουρκία για τουλάχιστον μία δεκαετία, όλοι αυτοί που οδήγησαν την Ελλάδα στην σύναψη πολυάριθμων μνημονίων και όλοι αυτοί που πουλώντας κυριολεκτικά "αέρα κοπανιστό" έχουν οδηγήσει την Κύπρο να σέρνεται είτε πίσω από τις επιταγές της Ε.Ε. είτε πίσω από τις φιλάρεσκες ορέξεις του AKP.

  Με άλλα λόγια, η ταξική συνείδηση και η συλλογική και συντονισμένη διεκδίκηση των "από τα κάτω'" είναι αυτή που μπορεί να προσφέρει απλόχερα όχι μόνο την προοπτική της εξόδου από την κρίση, αλλά και αυτή που μπορεί να διαλύσει οποιαδήποτε εθνικιστικά παραμύθια και καπιταλιστικές ονειρώξεις των "από πάνω", προτάσσοντας τα στοιχειώδη και αδιαμφισβήτητα διακαιώματα όλων μας στην εκπαίδευση, την υγεία, την εργασία, την ειρηνική συνύπαρξη και την πραγματική διαχείριση της ζωής μας με βάση της ανάγκες και τις επιθυμίες μας.